Edebiyatın ve resmin büyük ustası Bedri Rahmi Eyüboğlu, İstanbul’u anlatırken sadece camileri, köprüleri ya da martıları betimlemez. Onun İstanbul’unda bir de stadyum vardır; ve stadyumun içinde koca bir dünya saklıdır. Fener Gençlik Hareketi’nin kültür-sanat sayfalarında, bir şiirin tribün marşına dönüşmesini sağlayan o tılsımlı dokunuştan söz edeceğiz.
Bedri Rahmi için Fenerbahçe, sadece bir kulüp değil; bir şehrin kimliğidir. Meşhur İstanbul Destanı şiirinde şehri semt semt gezerken, sözü Kadıköy’ün çimlerine bağlar. Ona göre İstanbul demek, biraz da o heyecan demektir:
“İstanbul deyince aklıma
Stadyum gelir
Kanımın karıştığını duyarım ılık ılık
Memleketimin insanlarına
Daha fazla sokulmak isterim yanlarına
Ben de bağırırım birlikte
Avazım çıktığı kadar
Göğsümü gere gere
Ver Lefter’e Yaz deftere!”
Bugün yediden yetmişe her Fenerbahçelinin dilinde olan o meşhur slogan, aslında bir şairin kaleminden süzülüp gelmiştir. Bedri Rahmi, Ordinaryüs Lefter’in sahadaki zarafetini izlerken futbolun yalnızca bir oyun olmadığını, bir sanat dalı olduğunu fark etmiştir. Bu dize; sadece bir skoru değil; bir ustalığı, bir güveni ve halkın kahramanına duyduğu sarsılmaz inancı simgeler. Futbolun kağıda, tarihe ve gönüllere not düşüldüğü andır bu.
Bedri Rahmi’nin Fenerbahçeliliği, tepeden tırnağa bir renk meselesidir. Resimlerindeki canlı renkleri sarı ve lacivertin uyumunda bulur. Bugün bizler Fener Gençlik Hareketi olarak sanatı ve kültürü konuşurken, Bedri Rahmi’nin çok sevdiği “kanına karışan” renklerin peşinden gidiyoruz.
Onun dizeleri bize hatırlatıyor: Fenerbahçe, sadece bir spor kulübü değil; bir ressamın paleti, bir şairin mısrası ve bu şehrin en güzel hikâyesidir. Bugün tribünde bağırdığımız her slogan, aslında bir şairin eskiz defterinde çoktan yerini almıştır. Biz de o deftere yeni hikâyeler yazmaya, Bedri Rahmi’nin mirasını sarı-lacivert renklerle boyamaya devam ediyoruz.
Çünkü bizim için hayat, biraz da o deftere yazılan şiirler kadardır.

Sn. Fatma Bolaç’ın kaleminden..