06 Kasım 1982 Milliyet Gazetesi

Bu, bir çocuğun öyküsüdür. Taptaze bir filizken, hayatının en ağır seçimini yapmak zorunda kalan, ama tanrı vergisi yetenekleri ile sınırsız bir başarma hırsı bir araya gelince yaptığı seçim yüzünden sonradan pişman olmayan çocuğun öyküsüdür.

Aslında bu çocuğun şahsında binlerce, milyonlarca çocuğun da öyküsüdür. Çünkü her gün, böyle milyonlarca çocuk onun gibi bir seçim yapmak zorunda kalmakta ve aralarından pek azı onun yeteneklerine ve onun çalışma azmine sahip oldukları için yaptıkları seçimin yanlış sonuçları önünde ezilip gitmektedirler.

Öykümüz 1962 yılında ve Sarıyer Ortaokulu’nda başlar. Cemil adındaki 15 yaşında bir öğrenci o gün ortaokul bitirme sınavlarından birine, fen bilgisi sınavına girmektedir. Bu topaç gibi, beyaz tenli, yaşından çok daha güçlü çocuk Rumelikavağı’nda doğmuştur: 26 Şubat 1947… Ve o yıl, yani ortaokulun son sınıfındayken babasını kaybetmiştir. Meşin topa, küçücük bir çocukken âşık olmuş ve mahalle aralarında herkesin dikkatini çekecek kadar parlamıştır. Sınav günü, arkadaşlarıyla birlikte okula gelmiştir Cemil… Ama kararsızdır. Ne yapacağını bilemeyen insanların üzüntüsü ve heyecanı içindedir. Çünkü sınavın yapılacağı saatlerde…

Cemil o gün sınav salonuna girdi. Sorular yazdırıldı. Cemil o ana kadar nasıl hareket edeceğini kesinlikle bilmiyordu. Sonra, arkadaşları sınav kağıtlarını doldurmağa başlarken o yavaş yavaş yerinden kalktı. Boş kağıdı kürsüdeki öğretmene uzattı. “Nereye gidiyorsun Cemil ? Otur, düşün. Yazabildiğin kadar yaz.” Cemil artık karar vermiş insanların huzuru içinde fakat öğretmene karşı mahçuptu. “Gidiyorum hocam” dedi. “Şu sırada Sarıyer kulübü, genç takım için oyuncu seçimi yapıyormuş. Oraya gidiyorum…”

Ve Cemil, çıktı…

Bir değil, binlerce, milyonlarca çocuğun öyküsüydü başlayan… Her gün, her yaşta milyonlarca çocuk buna benzer kararlar vermeye zorunlu olacaklar ve bunların pek azı bu yetenekli çocuk gibi sonradan pişman olmayacak güçte olacaktı. Çünkü sporu, sanatı, başka zevkli uğraşları okul ve sınavla aynı zamanda yürütebilecek çocukların yaşadığı bir ülkede yaşamıyordu Cemil’ler…

Cemil o gün gencecik adaylar arasında Sarıyer Sahası’nda yapılan çift kalede oynadı. Onun bulunduğu takım sekiz gol attı ve bunun beşi Cemil’in ayağından çıktı. Hemen o gün antrenör Sami Canel, Cemil’i yanına çağırdı ve “Yarın Sarıyer kulübüne gel. Gelirken nüfus cüzdanını ve sekiz fotoğraf getirmeyi de unutma” dedi.

Cemil yol ayrımını bulmuştu. Artık ne okul ne fen bilgisi sınavı olacaktı. “Saıyerli Cemil”, “Futbolcu Cemil” vardı bu dönemecin ötesinde. Ne var ki, o günün akşamında evde kıyamet kopacaktı. Futbol da neydi ? Okul bitecekti… Oysa Cemil inançlıydı ve kararını vermişti.

Sarıyer genç takımında oynamağa başladığı zaman 15 yaşındaydı. Ertesi yıl Yeşildirek genç takımı ile yapılan maçta, Sarıyer Kulübü Başkanı Selahattin Yarar, Cemil’i seyretti ve antrenöre talimatını verdi: “Bu çocuğu derhal birinci takıma alın.”

16 yaşındaki Cemil şimdi birinci takım oyuncusuydu. Ve takıma girer girmez kendisine bir koruyucu buldu: Ruli… Sarıyer takımının usta fakat iddiasız adamı olan Ruli bir Yugoslav göçmeniydi.

Cemil Sarıyer takımında birkaç yıl futbol oynadı. Gelişiyor ve futbolu öğreniyordu. 1967-68 sezonu öncesinde birçok kulüp Cemil’in peşine düştü. Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş, Trabzonspor ve İstanbulspor… Cemil’in gönlünde Fenerbahçe yatıyordu ama, bir gün kendisini çok beğendiği Metin Oktay onu karşısına aldı. Futbolu bırakacaktı Metin, Cemil de Galatasaray’a gelmeliydi. Bir yıl birlikte oynamalıydılar. Sonra da Metin 10 numaralı formasını Cemil’e teslim etmeli ve rahatlıkla tribüne geçmeliydi. Cemil, Metin’in kendisiyle böyle ilgilenmesinden mutluluk duyacaktı, kuşkusuz… Ve onu bir hamlede kıramadı. Üstelik yaptığı daveti de kabul etti ve onunla birlikte İzmir’e gitti. Çeşme’de tatil köyünde bir süre birlikte kaldılar. Metin, Cemil’i Galatasaraylılık düşüncesine ısındırıyordu. Cemil Metin’i seviyor ve sayıyordu. Bu on günde Metin ve eşi Cemil’e öylesine ilgi ve sevgi gösterdiler ki, Cemil çok saygı duyduğu bu insanlara daha fazla umut vermeyi doğru bulmadı. Çünkü kararı kendisinin veremeyeceğini kulüp başkanının sözünden çıkamayacağını biliyordu.

İstanbul’a döndü ve İstanbulspor’a verildiğini öğrendi. Cemil İstanbulspor’da üç sezon oynadı. Daha sözleşmesi bitmeden Türkiye futbol piyasasında adı çalkantılar yapmağa başlamıştı. 1971 de Cemil konusu yeniden gündemde idi. Yeniden büyük kulüpler sıraya girmişti Cemil için… Olaylar olayları izledi. Kulüp başkanları, tanınmış işadamları, hiç ilgisi olmayan kimseler olayların içine giriyor ve Cemil sorunu büyüdükçe büyüyordu.

Cemil’in çok saygı beslediği, Kasımpaşa Kulübü Başkanı Sultan Demircan da bu olayların içindeydi ve genç futbolcuyu korumak işini bir görev sayıyordu. Olayların böylesine hızla gelişmekte olduğu günlerde birçok şey üst üste geldi. Cemil, 1972 yılı başında eşi Gülsüm’le evleniyor, aynı yılın 10 Nisan günü askerlik görevini yapmak üzere silah altına alınıyordu. 1972 Kasım ayında da kiralanmış olarak Fenerbahçe’ye transfer oluyordu.

Fenerbahçeli Cemil artık tarih sahnesine çıkmıştı. Pek az Fenerbahçe’liye nasip olmuş bir rastlantı ile “Fenerbahçeli” oluşunun üçüncü gününde Galatasaray’a karşı Sarı-Lacivertli formayı giydi. Bundan sonra sekiz yıl Fenerbahçe formasını giyecek, 56 kez milli formayı taşıyacak ve oynadığı maçlardan 20’sinde sahaya Ay-Yıldızlı takımın kaptanı olarak çıkacaktı.

Futbol yaşantısı boyunca çocukluğundan getirdiği güçlü bir silahı devamlı olarak kullandı: Kısa mesafelerde inanılmaz bir sürat… Bütün rakipleri onun bu silahını çok iyi biliyorlardı. Ama o gene de hep aynı silahla vuruyordu rakip defansları… Topu alır, yakınına gelen bir arkadaşına verdiği kısa pası, bir duvardan alır gibi birkaç metre önüne ister ve fişek gibi fırlardı. Bu kadar gösterişsiz, bu kadar basit bir silahı hiç kimse susturamıyordu.

Golcülüğü yanında, kısa sürede elde ettiği takım kaptanlığını da büyük bir ustalıkla kullandı. Cemil… Futbol yaşantısı boyunca hakemlerin her zaman sevgilisi ve güvencesi oldu.

Bu bir çocuğun değil, binlerce, milyonlarca çocuğun öyküsüdür. Çünkü o milyonlarca çocuktan yanlız biri, ya da birkaçı incecik bir fidanken yapmak zorunda oldukları seçim için sonradan pişman olmamışlardır. Cemil de verdiği kararın aksine kapılabilir ve okulu bırakmak yerine futbolu bırakabilirdi. Kuşkusuz o zaman da Cemil yanlış karar vermiş olacaktı. O yaşlardaki çocuklara böyle zorunlu kararlar aldırmayacak bir düzen geldiği zaman da pek çok Cemil’ler okularını da futbollarını da birlikte yürüteceklerdir. Cemil kadar büyüyecek olanlar futbolu, böylesine büyüyemeyecek olanlar da okullarını seçmek durumuna geldikleri zaman hiç olmazsa kendilerini iyice tanımış olacaklardır.