02 Ağustos 1964 Milliyet Gazetesi Yazan: Hüseyin Kırcalı

Ve Uludağ kampında bir şair vardı: İsmail Kurt. Şiirler yazdı, şarkılar besteledi, arkadaşlarına tatlı vakitler geçirtti. Bir gün yine arkadaşları ile birlikte tepelere tırmanırken yakaladım İsmail’i. “Bekle” dedi, “çocuklar da benden bir şiir istediler. Şimdi duyacaksın yazdıklarımı.” Bir kayanın üzerine çıktı, biraz önce yazdığı şiiri okumaya başladı:

“Futbol denen sevgili…

Başladı bu mevsimde gönlümde heyecanım,

Yıllardır biliyorum, futbol benim cananım.

Ayrı kaldığım günler dönüyorum deliye,

Yine kavuştum şükür top denen sevgiliye.

Yıllar yılı böyledir o kaçar, ben koşarım,

Bazen sönük kalır bazen ise coşarım.

Tek değilim, peşinde yıllar yılı dolaşan,

Sayısı belli değil flörtüne ulaşan.

Dünya alâka duyar, değişen aşklarına,

Bir dakikada gider senden başkalarına.

Hep kuvvetli olursan daima sana güler,

Bazen okşamaları bazen tekmeyi sever.

Aniden kuvvetliye yok mudur uzanışı,

Acı olur bizlerin o günkü uyanışı.

Bu bir darbı meseldir aşığın gözü kördür,

O top denen sevgili, ne çare ki nankördür.”

… Evet ne çare ki nankördür, diye konuştu ve tekrar tırmanmaya başladı… Fenerbahçenin yıldızları da arkasından. Bıkmadan, yorulmadan, dinlenmeden tırmandılar. Bu gidiş, bu ilerleyiş, hedefe götürecekti onları. Bir çobana rastlamışlardı. Çoban meraklanmış ve içlerinden birine sormuştu: “Nereye tırmanıyorsunuz ?” Fenerbahçenin belki de en genç olanı bu suale şu cevabı verecekti: “Şampiyonluklara…”