17 Kasım 1934 Akşam Gazetesi Yazan: Hikmet Feridun

CANIN PİLÂV MI İSTEDİ ? DİLEDİĞİN KADAR YE… BÖREK Mİ İSTEDİ ? HİÇ DURMA…

“Halk bugünkü futbolcuları hiç tutmuyor ? Nerede bizim zamanımızdaki futbol hayatı ?

Sporcu Zekiye uzun müddet “Türk futbolunun Mistinguette’i” dediler. Hakikaten Fenerbahçeli futbol yıldızı saçlarında ilk ak teller belirmeğe başladığı halde hâlâ gol peşinde koşuyordu. Nihayet Zeki futboldan çekildi. Futbol sahasının eski kahramanı şimdiki tekaütlük hayatından son derece memnundur. Önüne gelene tekaütlüğün büyük faydalarından bahsediyor.

Geçen gün kendisini ziyaret ettim. Yeni hayatından bahsettim.

— Sormayın, dedi, o derece memnunum. O derece memnunum ki… Kendi kendimi tekaüt ettikten sonra hayatım baştanbaşa değişti, rahatlaştı.

Dünya varmış canım… Şimdi canım pilâv istiyor değil mi ? Keyfinin dilediği kadar ye Zeki… Mademki tekaütsün. Canın şişmanlamak mı istiyor ? Keyfinin dilediği kadar şişmanla Zeki… Mademki tekaütsün… Canın börek mi istedi ? Ye birader ye… Tekaüt değil misin ? Gece geç vakte kadar oturup ahbaplarla güzel güzel vakit mi geçirmek niyetindesin ? Otur kardeşim… İstersen sabahla… Öyle ya serde tekaütlük var. Ertesi gün maç yapacak değilsin ki…

Şöyle akşam üstü biraz içmek niyetindesiniz ? İç beyim iç… Tekaütsün dedik ya…

Tekaütlüğün ilk nimetini “Ateş Güneş” klubünde gördüm. O günü tekaüt edilmiştim. Ateş Güneş kulübünün de açılma merasimi vardı. İlk defa mükellef bir sofranın başına mütekait bir futbolcu olarak oturmuştum. Evvelâ tereddüt ettim. Bütün bu yemeklerden istediğim kadar yiyebilecek mi idim ? Fakat derhal tekaütlüğüm hatırıma geldi. İstediğim kadar yedim, bardağıma doldurulan şampanyayı lüzumsuz naz ve istiğnalara lüzum görmeden boşalttım. Oyun oynayacak arkadaşlarım hesaplı hesaplı yediler, içtiler. Fakat ben ilk defa tekaütlüğün ne büyük bir zevk olduğunu anladım.

Öğle yemeğinden sonra stadyoma gittik. Maç vardı. Arkadaşlar sahaya çıktılar. Ben de tribünde onları seyrettim.

Birader senelerdenberi böreğe ve pilâva hasrettim. Şimdi her börek, her pilâv yedikçe kendi kendime:

— Ne iyi ettin de tekaüt oldun Zeki… diyorum.

İyi bir futbolcu olmak için hayatın birçok rejimlere, birçok perhizlere tâbi tutulması lâzımdır. Ben kendi hesabıma elimden geldiği kadar bunları yapıyordum. Fakat şimdiki futbolcu arkadaşlara bakıyorum. Hepsi benim gibi mütekait bir futbolcu hayatı sürüyorlar. Hiç bir pehrize, hiç bir rejime aldırış ettikleri yok. İstedikleri gibi yiyip, içiyorlar… Meğer pehriz yapmak bizim nesle mahsus bir şeymiş…

— Mütekaitliğin en zor tarafı nedir Zeki Bey ?

— En fena tarafı vücut hantallaşıyor, deforme oluyor.

En güç tarafı nedir biliyor musunuz ? Futbol maçı seyretmek. Benim için dünyada bundan daha zor bir şey olduğunu zannetmiyorum. Hele takım fena ve futbolcular iyi oynamıyorlarsa.

Her halde futbolu oynamak, futbolu seyretmekten çok daha kolaymış. Fena bir oyun karşısında stadyomda otururken içimde iki his beliriyor. “Ya şuradan kaçıp gideyim !” diyorum. Yahut ta “fırla sahaya kendin oyna” diyorum. Fakat aksiliğe bakın ki ikisini de yapamıyorum.

— Şimdiki futbolcuları nasıl buluyorsunuz ?

— Size bir şey söyliyeyim mi ? Bizim nesilden sonra futbol popüler yıldız yetiştirmedi. Halk şimdiki futbolcuları hiç tutmuyor.

Meselâ eskiden bir Alâeddin vardı ki halk onun için çıldırırdı. “Alâ, Alâ” diye saatlerce sahaların çınladığını bilirim. Nerede şimdi bu derece popüler futbol yıldızı ?

Şimdiki futbolcuları halk tutmuyor. Bunun sebebi de gayet basit. Futbolcular halkı arkalarından sürükliyecek derecede iyi oynamıyorlar.

Meselâ Fikret bir müddet iyi oynuyor. Halk bir müddet tutuyor. Fakat biraz sonra bakıyoruz. Kimsenin genç futbolcuyu ağzına aldığı yok. Halbuki bizim zamanımızda mesele böyle değildi.

Bir müddet daha tekaütlüğün faydalarından bahsettik:

— İstediğim kadar şişmanlıyorum. Futbolu bıraktıktan sonra 6 kilo aldım. 72 idim. 78 kilo oldum. Görüyorsunuz ya…