Bugün 3 Temmuz, bundan tam 15 yıl önce takvimler 3 Temmuz 2011 tarihini gösterdiğinde Fenerbahçe’yi sahada yıkamayanların, masa başında kurduğu hain bir kumpasla kulübümüzü ele geçirmeye çalıştığı kapkaranlık bir sürecin başlangıcıydı.
Ancak hesaba katmadıkları bir şey vardı: Fenerbahçe’nin büyüklüğü, kupalarla değil; teslim olmayan ruhuyla ölçülürdü.

​O zorlu süreçte başkanımızdan yöneticilerimize, sporcularımızdan tribündeki neferlerimize kadar her bir Fenerbahçeli, adalet duvarı gibi dimdik ayakta durdu. Metris’in önünden Çağlayan adliyesine, Bağdat Caddesi’nden köprülere uzanan o büyük direniş, sadece bir spor kulübünün değil; bir camianın onur ve haysiyet mücadelesidir.

• ​Kumpasları yıktık: Kulübümüzü yok etmek isteyenlerin oyunlarını, tarihin en büyük sivil direnişiyle bozduk.
• ​Haklılığımız tescillendi: Yıllar süren adalet savaşımızın sonunda, Fenerbahçe’nin tertemiz sayfalarına tek bir leke dahi süremediler; hukuk karşısında da aslanlar gibi aklandık.
• ​Acılarımız taze, öfkemiz diri: O günlerde çektiğimiz acıları, çalınan emeklerimizi, kurulan kalleş tuzakları asla unutmadık.
  ​Bugün bir kez daha haykırıyoruz: Fenerbahçe yıkılmaz bir kaledir. O gün bizi yıkamayanlar, bugün tarihin çöplüğünde kaybolup giderken; şanlı Fenerbahçe’miz taraftarının sevdasıyla sonsuza dek yaşayacaktır.
  ​Dün buradaydık, bugün buradayız, yarın da tam arkanda olacağız.
  ​3 Temmuz’u unutmadık, unutmayacağız!