Hiçbir zaman ayarımız olmadı… Hele ki Fenerbahçe camiası olarak bazen gerçekten hiç ayarımız olmadı.

Dün, 2023-24 sezonunda Fenerbahçe’yi 99 gol ve 99 puanla ikinci yapan İsmail Kartal’ı neredeyse şampiyon ilan edip göklere çıkarıyorduk. “Bu takımın hocası İsmail Kartal olmalı” diyorduk. Aynı İsmail Kartal, bugün iki maç kaybedince bir anda hedef tahtasına konuluyor, hatta işi futbolun dışına taşıyan, bel altına vuran söylemlerle adeta linç ediliyor.

Elbette eleştireceğiz.

Bir teknik direktör iki maç da kaybedebilir, beş maç da kaybedebilir. Taktik tercihlerini, oyuncu seçimlerini, oyun anlayışını, değişikliklerini eleştirmek herkesin hakkıdır. Buna kimsenin itirazı olamaz.

Ama Allah aşkına, futbol eleştirisiyle insanın şahsiyetine saldırmayı birbirinden ayıralım.
Dinine, ailesine, özel hayatına, karakterine, kişiliğine kadar uzanan sözler eleştiri değildir. Bir insanı aşağılamak, değersizleştirmek, hedef göstermek Fenerbahçelilik hiç değildir.

Eleştir hocayı…

Ama futbol üzerinden eleştir.

“Şu oyuncuyu neden oynattın?”
“Bu sistemi neden tercih ettin?”
“Şu değişikliği neden yaptın?”
“Takım neden böyle oynuyor?”
Bunların hepsi konuşulur.

Ama “insanlığına”, “karakterine”, “özel hayatına” kadar girmek neyin nesidir?

İsmail Kartal, 2023-24 sezonunun başında aynı İsmail Kartal değil miydi?

Takım 2023-2024 Sezonu başında Avrupa-Türkiye tğm resmi maçlarda 20’de 20 yaptığında aynı hoca değil miydi?

O gün övgülerin sınırı yokken bugün iki mağlubiyetle yerin dibine sokulan da aynı insan değil mi?

Elbette takımın o günkü futbolcularıyla bugünkü futbolcuları aynı değil. Şartlar değişebilir, kadro değişebilir, oyun değişebilir. Ama insana bakışımız neden bu kadar çabuk değişiyor?

Asıl sorgulamamız gereken belki de budur.

Fenerbahçe camiasının 12 yıldır şampiyonluk yaşayamamasını elbette sorgulayacağız. Bu büyük bir camianın en doğal hakkıdır.

Şampiyonluk baskısı vardır. Birikmiş bir hayal kırıklığı vardır. Her puan kaybı geçmişte yaşananları yeniden hatırlatmaktadır.
Bunu anlıyorum.

Ama unutmayalım:

Mourinho geldi, olmadı.
Başka hocalar geldi, olmadı.
En kariyerli isimler geldi, olmadı.
Peki şimdi İsmail Kartal’ı gönderelim…

Kim gelecek?

Sahi Alternatifiniz kim?

B planınız ne?
C planınız ne?

“Madem bu hoca gitsin” diyorsanız, yerine kimi getireceğinizi de söyleyin. Sadece yıkmak kolaydır. Önemli olan yerine ne koyacağınızı bilmektir.

Üstelik bugün İsmail Kartal’a yapılanların benzerini geçmişte Aykut Kocaman’a da yaptık.

Aykut Kocaman…

Bu camianın futbolculuğunu, teknik direktörlüğünü yapmış; karakteri, duruşu ve Fenerbahçeliliği tartışılmayacak isimlerden biri.

Geçmişte yaşanan bazı olaylar nedeniyle başkanla yaşadığı sorunlar ayrı bir konudur.

Ama bugün Aykut Kocaman’ın yeniden Fenerbahçe’nin başına geçme ihtimali olsa, kendisine kapımız sonuna kadar açık olmalı.

Gelirse başımızın tacıdır.

Çünkü biz geçmişte de kendisi için hep olumlu şeyler söyledik, hep destek olduk.

Peki ne oldu?

Bir dönem göklere çıkardığımız insanları, başka bir dönem yerin dibine sokmak neden bu kadar kolay?

Bu çelişkiyi artık konuşmamız gerekiyor.

Rahmetli Cumhurbaşkanımız Süleyman Demirel’in 1991 seçimlerinde kullandığı meşhur bir söylem vardı: “Konuşan Türkiye.”

Evet, bugün gerçekten konuşan bir Türkiye var.
Ama aynı zamanda çok konuşan bir Fenerbahçe var.

Hatta 25 milyonluk bir camia değil, adeta 25 milyon teknik direktör, 25 milyon futbol aklı ve 25 milyon yönetim kurulu var!

Herkes konuşacak.
Herkes eleştirecek.
Herkes fikrini söyleyecek.
Bunda hiçbir problem yok.

Problem, aidiyetimizi birbirimize karşı bir üstünlük aracına dönüştürdüğümüzde başlıyor.

“Ben senden daha fazla Fenerbahçeliyim.”
“Ben gerçek Fenerbahçeliyim.”

“Senin Fenerbahçeliliğin benimki kadar değil.”
Hayır!

Kimsenin Fenerbahçeliliği kimseden üstün değildir.

Aidiyet güzeldir.
Tutku güzeldir.
Eleştiri güzeldir.

Ama bütün bunların üzerinde bir değer daha vardır:
Fenerbahçe’nin kendisi.

Herkesten büyük olan Fenerbahçe’dir.

İsmail Kartal da Fenerbahçe’den büyük değildir.
Aykut Kocaman da değildir.
Mourinho da değildir.
Başkan da değildir.
Yönetici de değildir.
Futbolcu da değildir.
Taraftar da değildir.
Biz de değiliz.

Öyleyse artık birbirimizi tüketmekten vazgeçelim.
Hocayı eleştirelim ama insanlığını hedef almayalım.
Futbolcuyu eleştirelim ama karakterine saldırmayalım.
Yönetimi eleştirelim ama hakaret etmeyelim.
Birbirimizi eleştirelim ama birbirimizin değerlerini ayaklar altına almayalım.
Çünkü Fenerbahçe’nin bugün en çok ihtiyacı olan şey, yeni bir kavga değil; akıl, sabır, tutarlılık ve ortak bir aidiyet duygusudur.
İsmail Kartal yarın Rizespor’u yener, arkasından üç-dört maç üst üste kazanırsa bugün onu yerden yere vuranların bir kısmı yeniden göklere çıkaracak.

İşte benim itirazım tam da buna.

Bir insan iki maçta kahraman, iki maçta hain olamaz.

Eleştirinizde tutarlı olun.
Övgünüzde tutarlı olun.
Öfkenizde bile ölçülü olun.
Çünkü Fenerbahçe’ye en büyük zararı bazen rakiplerimiz değil, kendi değerlerimizi birbirimize karşı kullanmamız veriyor.
Artık şu akıl tutulmasından çıkalım.

Artık birbirimizi tüketmeyelim.

Artık “Ben daha Fenerbahçeliyim” yarışını bırakalım.

Çünkü hepimizin üzerinde tek bir gerçek var:

Herkesten büyük Fenerbahçe’dir.

Ve Fenerbahçe’nin büyüklüğüne yakışan da birbirimizi yok etmek değil, gerektiğinde birbirimizi eleştirerek ama birbirimizin değerlerine saygı duyarak bu camiayı hep birlikte ayağa kaldırmaktır.

Vesselam..

Saygılarımla

Harun Reşit Tığlı